Lees hier mijn blogs en verhalen.

“Stories are powerful because they transport us into other people’s worlds. But, in doing that, they change the way our brains work and potentially change our brain chemistry – and that’s what it means to be a sociale creature.”  - Paul J. Zak


Soms wil je gewoon niet gered worden

Vorig jaar mei was ik op vakantie in Zuid-Spanje, de Alpujarras. Ik mag er graag komen, omdat de bergen daar zo mooi rood gekleurd zijn en prachtig contrasteren tegen het groen van de planten die er groeien. Meestal zoeken we een afgelegen huisje uit om volop te kunnen genieten van al dat natuurschoon. Zo ook vorig jaar mei.

Voor onze boodschappen gaan we dan naar een nabijgelegen dorp, waar we vaak ook de lunch nuttigen. Op de eerste dag dat we onze boodschappen gingen doen, kwamen we een hond tegen bij de ingang van een fotowinkel die er niet al te best uitzag. Het viel me op dat de mensen in de fotowinkel een paar keer naar buiten keken naar wat ik daar met die hond aan het doen was. Wanneer ik op vakantie ga naar Zuidelijke landen heb ik meestal dierenvoeding op zak. Ik kom altijd wel een zwerfkat of hond tegen die wel een hapje lust. Dus nu had ik ook eten bij me en gaf ik daar iets van aan deze hond. Het viel me op dat zijn lijf op zich wel okay was, hij was niet graatmager en hij zag er fit uit. Aan zijn oor had hij echter een behoorlijke ontsteking en ik wilde er alles aan doen om hem daarmee te helpen. Dus zoals gebruikelijk gingen we iedere dag terug naar de plek waar die hond was om hem te voeren en hem te laten wennen aan ons zodat we hem met de tijd naar de dierenarts konden brengen.

Nadat we de tweede keer waren geweest, stond hij niet meer alleen op ons te wachten. Hij had waarschijnlijk in de plaatselijke dierennieuwsbrief een oproep gedaan aan iedereen die wel wat extra voer kon gebruiken. Een stuk of 5 katten stonden bij hem en deden de opwacht voor voedsel, welke hij met ze deelde.  Naarmate de tijd verstreek kwamen er ook meer hondjes bij. Lang niet alle dieren waren van de straat.

We gaven ze allemaal blikvoer te eten en lieten vervolgens droogvoer achter voor erna. Ik ging op gepaste afstand van ze zitten, zodat zij veilig konden eten zonder dat mensen ze zouden wegjagen en zodat de hond aan mij kon wennen. Hij kwam steeds dichterbij en op een gegeven moment at hij snoepjes uit mijn hand.

Twee weken zijn er voorbij gegaan, dat wij daar iedere dag speciaal voor hem en de katten naar toe gingen.  Toen we op drie dagen voor vertrek terug naar Nederland waren, heb ik contact met hem gemaakt om hem om een duidelijk signaal te vragen. Vrijdag zouden we vertrekken en ik had hem gevraagd op donderdag na het eten naar me toe te komen,  om met mij mee te gaan naar Nederland. Ik heb hem verteld dat ik hem naar de dierenarts zou brengen om hem van de ontsteking aan zijn oor af te helpen. Ik was toen bijna klaar met mijn opleiding dierencommunicatie  en dacht dat mijn kennis over het communiceren met dieren me nu ging helpen om hem te redden.

Donderdag zijn we twee keer naar het dorp gegaan, in de ochtend voor de laatste boodschapjes, hij was er niet. In de middag alleen voor het voeren en hij was er ook niet. Alle andere dieren waren er wel. Ik snapte er niets van. Dus zijn we vrijdag, met een volgeladen auto weer langs dat dorp gegaan om nog eens te kijken of er misschien iets anders aan de hand was. De hond was er nu wel. Maar kwam niet meer naar me toe, sterker nog hij keek me indringend aan en iedere keer dat ik hem riep, deed hij verder een stapje achteruit. Hij heeft niet eens willen eten die dag.

Voor het eerst was er een man in de buurt die werkzaam was in de garage in die straat. Ik zat met een heleboel dierenvoeding en ben naar hem toe gegaan om hem te vragen de hond en de katten te blijven voeren. Toen ik met hem in gesprek raakte vertelde hij mij dat deze hond iedere dag al te eten kreeg van de mensen in de fotowinkel en hemzelf. Bij hem in de garage zat ook een hond aan de riem, die een jaar geleden samen met de hond met het ontstoken oor plotseling in het dorp was verschenen. De hond in de garage was een teefje en loops en mocht daarom nu niet los. Zij had zich wel overgegeven aan de goede bedoelingen van deze mensen en werd iedere nacht naar een huis verderop in het dorp gebracht om onder een dak te kunnen slapen. De hond met het oor had zich nog niet laten verleiden om ook aan de riem te gaan, maar liep wel iedere avond mee naar dat huis. Hij ging echter niet mee naar binnen, dat heeft hij al die tijd niet gewild. Hij bleef wel de hele nacht bij de deur buiten op straat slapen. Wanneer deze man in de ochtend weer terug naar de garage kwam met de hond aan de riem, liep de hond met zijn oor ook mee en vleide zich een portiek verder bij de deur van de fotograaf voor de rest van de dag. De man in de garage, de fotograaf en nog een paar andere winkeliers hadden zich verenigd om samen deze honden te helpen, met eten en medische zorg. Eten nam de hond met het oor wel aan, medische zorg helaas niet. Hij had zich nog niet laten aanraken en dichterbij dan een meter kwam hij niet. De katten die erbij kwamen, waren ook in de loop van de tijd verschenen en deze hond had ze zonder verdere omhaal gewoon laten mee eten.  De hondjes die zo nu en dan ook kwamen snacken waren honden met een thuis, die eventuele andere snacks ook niet wilden overslaan. Kortom, de hond heb ik niet mee kunnen nemen en ook de mensen in het dorp konden hem tot dan toe niet meer helpen dan met eten geven.

Ik heb al het eten dat ik nog had aan de man gegeven en bood hem ook geld aan voor latere boodschapjes. Het eten heeft hij aangenomen, het geld niet want voor meer eten zorgden ze zelf al.

Met het gevoel dat het mij totaal niet was gelukt deze hond te helpen ben ik terug naar Nederland gegaan. Om er later in mijn laatste les van mijn opleiding achter te komen, dat niet iedereen ‘gered’ wilt worden. Want wat is redden eigenlijk?

Soms hebben we het idee dat wij beter weten dan de ander wat goed voor hem of haar is. De les die ik met deze hond mocht leren is dat, dit zelfs onder zijn omstandigheden niet altijd het geval is. We hebben allemaal een eigen pad te gaan, met eigen ervaringen waar we iets uit kunnen leren of niet. Wie bepaalt wat jij te ervaren hebt in dit leven? Dit geldt dus ook voor dieren. Ook zij hebben een eigen leven te leiden en kunnen er soms voor kiezen, dat het er anders uitziet dan wat wij voor wenselijk houden.

Later heb ik zo’n zelfde ervaring met een kat in Nederland gehad. Ook deze kon ik niet redden. Niet omdat ze niet gered wilde worden, maar omdat ze niet gered wilde worden door mij. Zij had een andere oplossing voor ogen en is bij andere mensen gaan wonen. Soms zijn anderen uitverkoren om te mogen redden.