Lees hier mijn blogs en verhalen.

“Stories are powerful because they transport us into other people’s worlds. But, in doing that, they change the way our brains work and potentially change our brain chemistry – and that’s what it means to be a sociale creature.”  - Paul J. Zak


Wat je vastpakt kan je loslaten

Aan alles in het leven komt een eind, mooie dingen en minder mooie dingen eindigen ook. Dit weten we allemaal en toch maken we allemaal wel eens mee dat we geen afscheid kunnen nemen. Niet van de mooie dingen en zelfs niet van de minder mooie dingen. Schijnbaar zetten we ons leven door en proberen zoveel mogelijk niet meer aan ‘dat ene’ te denken. Een goede dag wordt afgewisseld voor een minder goede en we kabbelen voort. Meer of minder ongemerkt bouwt zich een weerstand op die zijn uitweg vindt in een strijd. Strijd om gelukkig te zijn en te blijven, strijd om niet verdrietig te zijn of strijd om wel of niet verder te gaan. Soms laat je dat bewust blijken en vraag je misschien wel om hulp. Soms probeer je het te verbergen en valt het dan toch een ander op.

Het goede advies dat je dan meestal krijgt is: “Dat moet je loslaten!” Maar wat bedoelen we daar dan mee? Wat is loslaten?

In mijn ervaring bestaat loslaten niet. Voor mij bestaat aandacht geven, aan hetgeen aandacht vraagt.

Toen mijn moeder meer dan 13 jaar geleden overleed, raakte ik in een soort zombiebewustzijn. Het leven kwam me voor als raar, wazig en uiterst verwarrend. Het was een soort onbestaanbaar, zweverig doorgaan. Ik zag het dag en nacht worden, ik zag de weken in elkaar overgaan en ik zag ook de maanden en de jaren het van elkaar overnemen, maar tijd daar had ik totaal geen vat meer op. Ik had geen tranen en was verdoofd, althans zo voelde het leven voor me. Ik weet zeker dat ik ook heb gesproken en dingen heb gedaan, maar het is een soort van aan me voorbij gegaan. Boos, dat voelde ik wel. Af en toe en behoorlijk pittig kwam het bij me binnen en liet me dan gedurende een behoorlijke poos niet meer gaan. Maar dan was daar weer het wazig zien en ogenschijnlijk gewoon doorgaan. Tot op een dag, het was al weer meer dan 2 jaar verder, ik thuis naar Bohemian Rhapsody van Queen ging luisteren. In kleermakerszit zat ik voor de cd-speler tot Freddie Mercury zijn eerste ‘Mama’ zingend exclameerde. Zijn ‘mama’ kwam scherp bij me binnen, het deed ongelooflijk veel pijn. Ik zag letterlijk een rauwe, verscheurde vleeswond voor mijn ogen en voelde het in mijn lijf. Ik heb gehuild, gehuild en gehuild. Ik heb geschreeuwd (arme buren) en ik heb meegezongen. Ik heb met dat nummer, op dat moment mijn pijn vastgepakt. En ik heb het gevoeld en laten zijn, ik heb de aandacht gegeven dat het al die tijd al van mij vroeg. Vanaf dit moment kon ik pas mijn verlies en verdriet nemen. Waardoor ik nu kan leven met mijn verlies en niet meer vanuit mijn verlies. Het verdriet is niet verdwenen, ik kan er nog steeds heen als ik wil, maar het verlies beheerst niet meer mijn leven.

Loslaten is voor mij vastpakken en aandacht geven wat om aandacht vraagt. Daarmee verdwijnt het verlies of de pijn niet, maar beheerst het ook je leven niet.

Je zou denken dat mijn mama mij een mooie les heeft geleerd en dat ik het daarna helemaal goed voor mezelf heb gedaan, maar dat is verre van helemaal waar. Onlangs heb ik nog mijn rouw mogen nemen voor mijn lieve hond. Na haar overlijden, schoot ik direct in de boos. In de periode van boos zijn leerde ik, dat ik met dieren kon communiceren. Dit gaf me het excuus om haar dood te aanvaarden vanuit zingeving, ik kon weer bij haar zijn. Echt afscheid nemen en de pijn van het verlies voelen had ik echter nog niet gedaan. Afscheid nemen is als het kruispunt van waaruit ieder zijn eigen weg gaat, met alles wat er heeft mogen zijn. Wanneer je vanaf dat kruispunt uit elkaar gaat zonder afscheid ontken je als het ware elkaars bestaan. Door vanuit mijn boosheid gelijk zin te geven aan haar dood en voortbestaan, was het alsof zij nooit fysiek heeft bestaan.

Ik was ogenschijnlijk doorgegaan zonder afscheid te nemen en heb de pijn ontkend die ik bij me droeg. Door mijn rouw voor haar te nemen heb ik mijn verlies aanvaard en haar geëerd om haar belangrijke aandeel in mijn bestaan. Ik leef niet meer in mijn verlies door het te ‘ontkennen’, maar met mijn verlies door het te erkennen.

Afscheid nemen valt soms behoorlijk zwaar. Het heeft te maken hechten en onthechten, ontkennen en aanvaarden, boosheid, onderhandelen, in de put vallen en uiteindelijk het voelen van je verlangen en aanvaarden van je verlies. Het is iets wat iedereen anders doet en het loopt nooit volgens een uitgestippeld pad. Of het nu gaat om het verlies van een dierbare aan de dood, het verlies van een dierbare in het leven, het verlies van een baan, verlies van gezondheid, alle verlies markeert een kruispunt van afscheid nemen. Loslaten is het erkennen van het afscheid en het aangaan van de pijn, om met het verlies verder te gaan.

Ik realiseer me dat dit een behoorlijk zwaar blog is geworden. Dus het is nu tijd voor een grapje: Grapje! 

Alle gekheid op een stokje, loslaten kan niet zonder vastpakken. Je kan niet loslaten wat je niet eerst hebt vastgepakt, aangeraakt, gevoeld, aandacht hebt gegeven, jezelf hebt gemaakt. Loslaten gaat vanuit het contact met jezelf: Wat is je pijn? Wat is je verdriet? Wat is je boosheid? Loslaten is erkennen dat het je pijn, verdriet of boosheid is. Het is van jou, een deel van jou. Het erkennen van al je delen als pijn, verdriet, boosheid en angst brengt heling. Heling als in jezelf accepteren met alles wat er is. Het is de weg naar binnen, in het contact met jezelf om te ontdekken wat er is, dat ruimte geeft om los te laten en daardoor heel door te gaan. Voor mij is dit het wezen van spiritualiteit.

Goed, ik laat je nu los, in de hoop dat dit je heeft aangeraakt om ook jouw verlies en verdriet ‘van ooit’ aan te gaan. Want alleen dan kan je ‘los’ en ‘met’ verder gaan.


Wil je meer informatie of ondersteuning hierbij, stuur me gerust een berichtje voor een vrijblijvend intakegesprek.