Lees hier mijn blogs en verhalen.

“Stories are powerful because they transport us into other people’s worlds. But, in doing that, they change the way our brains work and potentially change our brain chemistry – and that’s what it means to be a sociale creature.”  - Paul J. Zak


Ontmoeten

Ontmoeten, ik vind het zo’n mooi woord!

Het houdt de belofte in van iemand of iets tegenkomen en het heeft iets spannends. Het is iets wat steeds voor de eerste keer gebeurt. Iets van kennismaken of voor de eerste keer zien. Het heeft iets van ontdekken.

Wanneer we regelmatig met vrienden, kennissen, collega’s, buren, medestudenten of de bakker om de hoek ontmoeten, lijkt het wel of het deze betekenis verliest. Ontmoeten krijgt dan meer de betekenis van elkaar treffen in de verwachting dat je wel weet wat je aantreft.


Toch is iedere ontmoeting een nieuw wederzien, wanneer we elkaar echt ont-moeten.

Wanneer we elkaar als het ware de permissie geven, om ons te laten zien met alles wat er is, zonder ‘moeten’. Wanneer we welkom zijn bij elkaar ongeacht wat we meenemen.


Iedere dag gebeurt er van alles in ieders leven, dat invloed heeft op de manier waarop we naar het leven kijken en dus op wie we zijn. Misschien heb je zorgen over je baan, na een overleg. Misschien houdt het je bezig dat je kinderen binnenkort het huis uit gaan, omdat ze gaan studeren. Misschien ben je verdrietig, omdat je ouders oud worden of ziek zijn. Misschien is je huisdier ziek en vrees je met grote vrezen. Misschien ben je ondernemer en heb je zorgen over het voortbestaan van je bedrijf. Misschien heb je ruzie gemaakt met een dierbaar persoon en voel je schuld. Misschien ben je verliefd en durf je dat nog niet te vertellen. Kortom er kan van alles in je leven spelen, waardoor je angst voelt, onzekerheid, verdriet, schaamte, schuld, maar ook geluk dat je niet durft te delen. Uit angst dat de ander erover zal oordelen, laten we juist die dingen die ons het meest bezig houden niet zien. Uit angst voor het oordeel en de mogelijke afwijzing daarna, laat je niet zien wie je nu bent en blijf je weg uit het contact en de ontmoeting.


We hebben het vaak niet in de gaten, maar een oordeel van een ander verwachten heeft te maken met het oordeel dat we zelf al hebben. Jezelf permissie geven om te zijn wie je bent, is jezelf laten zien en tegelijk de ander permissie geven om zichzelf te laten zien. Wanneer je zelf welkom bent bij jezelf, kan je een ander ook welkom heten.


Ont-moeten is je ontdoen van alle ‘moetjes’ zoals ik moet leuk, perfect, positief, grappig, sterk, modieus of professioneel zijn. De lijst aan wat we moeten is denk ik oneindig en werkelijk een stuk moeilijker te volbrengen dan gewoon ‘zijn’. En toch, wringen we ons dagelijks in de verwachtingsmal om te voldoen aan het plaatje van wat de ander verwacht in ons te ontmoeten of beter gezegd in wat wij denken dat de ander van ons verwacht. De angst om afgewezen te worden door een oordeel, zorgt er letterlijk voor dat je niet ontmoet kunt worden, niet gezien kunt worden en dus ook niet welkom kunt zijn bij de ander, noch jezelf!

Dat is nou zo mooi aan dieren, zij ontmoeten ons precies zoals we zijn door zichzelf te ont-moeten van verwachtingen en te laten zien wie zij zijn. Is een dier bang, dan zie je dat. Is een dier blij, dan zie je dat. Is een dier boos, dan zie je dat. Is een dier ondeugend, dan geniet ik daar ontzettend van!

Je bent welkom zoals je bent!


Gister ben ik nog ont-moet door mijn hondje Pepa. We liepen over straat, omdat je een hondje moet uitlaten om buiten behoeftes te doen. We moesten haasten, omdat we daarna door moesten naar de katten waar we voor zorgen tijdens de vakantie van hun personeel. We moesten snel zijn, want er moesten ook boodschapjes gedaan worden met mijn vader, En we hadden heel veel haast, omdat ik snel weer door moest naar mijn werk. Toen kreeg Pepa last van haar oortje, ze was gestoken door een insect. Ineens moest helemaal niets meer. Ik ging op mijn knietjes op de grond, ze is niet zo groot, om in haar oor te kijken. Daar zag ik de steekwond. Thuis aangekomen heb ik haar oortje mogen behandelen en gingen we pas door nadat ze er geen last meer van had. Ik mocht in haar oortje kijken, het boeide me van geen meter dat ik midden op straat op mijn knieën zat en het was ook echt niet meer belangrijk hoe snel al het andere moest. Ik mocht gewoon mezelf zijn en voor haar zorgen. Zij was welkom bij mij en ik was welkom bij haar (in dit geval in haar oor).


Ontmoeten en ont-moet worden, iemand in de ogen kijken, zien wat er is en laten zien wat er is.

Jezelf laten zien is vaak eng, terwijl juist in onze kwetsbaarheid onze kracht ligt om vanuit het contact met jezelf de ander echt te zien.

Mijn naam is Maria, ik ben gek op dieren, gek op de natuur en het leven. Ik ben gevoelig, ik ken verdriet, angst, twijfel, boosheid en vreugde.

Ontmoet je mij? Ik ont-moet je graag!