Lees hier mijn blogs en verhalen.

“Stories are powerful because they transport us into other people’s worlds. But, in doing that, they change the way our brains work and potentially change our brain chemistry – and that’s what it means to be a sociale creature.”  - Paul J. Zak


Linda & Linda

Bijna drie jaar geleden waren we op vakantie in Zuid-Spanje met mijn vader. Ik stond mijn tanden te poetsen en hoorde mijn vader naar mij roepen: “Kom, er is hier een vriendje voor je!” Ik wist natuurlijk dat het om een dier ging maar dacht aan een kat, omdat we die, de avond ervoor in de buurt hadden zien lopen. Het was een puppy! Een zeer speelse en enthousiaste pup. Na een poosje met haar gespeeld te hebben ben ik de berg, waar ons huisje op stond, afgelopen op zoek naar een eventueel ander huisje waar de hond vandaan kon zijn gekomen. Het hondje kwam achter mij aan. Na enige tijd kwamen we een man tegen waar ik aan kon vragen of hij wist waar dit hondje vandaan kwam. Het was het hondje van zijn kleinzoon, die bij hem woont om te worden opgeleid als jachthond. Ik was op zich wel blij dat ik de eigenaar had gevonden, maar stiekem ook weer niet. De man vroeg mij of de pup ons had lastiggevallen. Lastig vallen? Uiteraard antwoorde ik dat het tegenovergestelde het geval was! Dat vond hij wel leuk om te horen, want ze ging graag aan de wandel. Ik vroeg de man naar de naam van de hond. Linda, zei hij. Op dat moment belandde ik in een ‘freeze’ stand. Ik kon geen boe of bah zeggen, niet bewegen en volgens mij ben ik ook enkele secondes opgehouden met ademhalen. Mijn hoofd was ook helemaal leeg leek het wel, ik stond met een bek vol tanden, mijn blik op oneindig en helemaal blanco. Na enige tijd was alles wat ik zeggen kon: “Mooie naam”. En ik ging weg zonder enige toevoeging, behalve de voor de man hopelijk onzichtbare tranen onderweg terug.

We waren al een paar dagen op deze plek voor onze ontmoeting met deze Linda. Naast het huisje stond een boomstam waar iedereen die ooit ‘onze Linda’ heeft gekend, duidelijk haar gezicht in had herkend.

De volgende dag (en alle dagen erna ook) was de pup er al vroeg bij. We speelden samen, met en zonder speeltjes maar vooral met alles waar ze haar tandjes in kon zetten. Mijn slippers, de bezem, de was, de sloffen van de heren, wasknijpers kortom overal zag zij de lol wel van in. In tegenstelling tot onze Linda, was deze Linda gek op eten. Overbodig te melden denk ik, dat we speciaal voor haar voer zijn gaan halen. Ze was erg mager toen wij kwamen en ze is er goed uit gaan zien. Wellicht heeft het ook geholpen dat we haar van haar vlooien hebben bevrijd.

Het huisje waar wij logeerden lag aan een smalle weg die stijl om hoog en dan weer stijl om laag naar het dorp leidde. De auto beladen de berg op krijgen zou een uitdaging worden. De eigenaar van de pup had er op een gegeven moment een gewoonte van gemaakt om regelmatig langs te komen. Soms voor een praatje, soms ook om heerlijke groenten van zijn landje te brengen. Deze man was duidelijke verbonden met het land en de dieren om zich heen. Hij kon er soms uren over praten. Uiteraard kwam hij ook langs om een oogje in het zeil te houden voor zijn hond. Toen hij de dag voor vertrek zag hoeveel wij wel niet hadden gehamsterd om mee terug te nemen, bood hij aan ons te helpen. Hij zou een deel van onze lading vervoeren met zijn auto naar het dorp. Daar konden we weer alles in onze auto overladen en de grote weg op. Zo gezegd, zo gedaan en de volgende dag voltrok zich deze ingenieuze operatie.

Uiteraard was Linda er lang voor haar baasje ons kwam helpen en hebben we nog heerlijk kunnen spelen. Toen we beide auto’s ingepakt hadden kwam ineens de eigenaar van het huisje aanrijden, in zijn auto zaten twee grote honden, los. Helaas sprongen die uit de auto voor de eigenaar er erg in had en werd het een enerverend moment van achtervolgd worden voor Linda. Het is goed afgelopen, nadat we ons met zijn allen met het voorval hebben bemoeid is Linda naar huis gerend. Dat was een abrupt afscheid. In het dorp aangekomen, hebben we de spullen overgeladen in onze auto zonder problemen, tot we afscheid namen van de eigenaar van de pup. Plotseling stond ik in tranen, en niet heel zuinig ook. De man verzekerde mij dat hij heel goed voor Linda zou zorgen en dat zij echt een top leven zou hebben in de natuur. Ik kon alleen maar zeggen: “Sorry, ik weet niet wat dat met dieren is maar ze raken me in mijn ziel.”

Het was het jaar na het overlijden van mijn Linda en de tijd dat ik al verschillende opleidingen voor dierencommunicatie had gevolgd. Overal waar ik kwam liet ik andere medecursisten contact met haar maken om te oefenen. Tot drie keer toe, hebben zij aangegeven dat Linda aan het overwegen was of ze zou terugkomen. Bij de laatste reading gaf ze aan graag voor een kleine jongen te willen zorgen en te willen jagen. Ik miste haar enorm en heb vaak mezelf erop betrapt te hopen, dat ik haar nog een keer zou mogen zien. Die twee weken samen daar in die prachtige omgeving zijn voorbij gegaan alsof het nooit anders zo was geweest en ook niet anders zou zijn. Het was goed. Het moment van afscheid had een scene uit een cowboyfilm kunnen zijn, kwam als een kras op de plaat binnen, maar ik had deze ontmoeting voor geen goud willen missen! Ik gun alle honden, katten en alle dieren een mooi leven. Deze hond dus ook, maar afscheid nemen was nu van een andere orde.

Onze Linda zou vandaag 21 jaar zijn geweest. Ze heeft bijna 18 jaar geleefd, de dierenarts vertelde dat het in mensenjaren meer dan 110 jaar is. Hoeveel meer kan je jezelf wensen dan dat een dier zo lang bij je wilt en mag zijn?

Hoewel ik natuurlijk wel de verleiding voel om daar nog een keer heen te gaan, zal ik dat niet doen. Ik heb mijn cadeautje (gehad) en deze koester ik in mijn hart.

Wat is jouw gevoel bij reïncarnatie? Heb je wel eens iemand ontmoet waarbij je ergens wist, dat jullie elkaar allang kennen?

Wil je hier op reageren, heb je vragen? Stuur een e-mail naar info@fonzys.nl of reageer op Facebook.