Lees hier mijn blogs en verhalen.

“Stories are powerful because they transport us into other people’s worlds. But, in doing that, they change the way our brains work and potentially change our brain chemistry – and that’s what it means to be a sociale creature.”  - Paul J. Zak


Leven aan een touw, het is okay!

Vandaag is een bijzondere dag, niet alleen omdat het de geboortedag van mijn katten Chiqui en Fonzy is, maar ook omdat vandaag de ‘hergeboorte’ van Fonzy’s is.

Iets meer dan een maand geleden zijn wij in de familie opgeschrikt door de gezondheid van mijn vader. De afgelopen weken hebben in het teken gestaan van zijn herstel, met vallen en opstaan. Gelukkig begint het nu erop te lijken dat we in rustiger vaarwater komen. Hoewel we nog wel tijd en zorg mogen besteden aan de gezondheid van mijn pa, kunnen we nu ook zo langzaamaan de draad weer oppakken. Dat is goed nieuws en ontzettend fijn!

Inmiddels ben ik al weer bijna een week terug van het laatste stukje vakantie, dat we nog niet hadden geannuleerd. Het was wel spannend om weg te gaan, ook al leek op dat moment alles rustig en een kwestie van revalidatie, maar ik ben blij dat we zijn gegaan! Het is ook heel gek, twee dagen nadat we terug waren belanden we toch weer op de SEH. Gelukkig was er dit keer niks ernstigs aan de hand, maar toch! Bijzonder hoe het soms kan gaan in het leven.

De reden dat ik zo blij ben dat we dat laatste stukje van de geplande vakantie toch nog hebben genoten heeft niet zozeer te maken met de prachtige omgeving waar we in terecht zijn gekomen in Galicia maar alles met Toliño!

Toliño is een zeer bijzondere kruising herdershond. Hij leeft bij het huisje dat wij in Galicia gehuurd hadden en heeft als taak het huis te bewaken. Zijn verzorgers wonen verderop in een stadje en komen hem iedere dag eten geven en uitlaten. Toliño zit aan de ketting welke aan een kabel gekoppeld is waardoor bij ongeveer 15 meter langs het huis heen en weer kan lopen. Toen ik hem voor de eerste keer zag, kon ik het niet helpen medelijden voor hem te voelen en ook een oordeel over de eigenaren te vellen. Maar ik heb van Toliño een zeer waardevolle les gekregen!

Iedere dag dat we er waren hebben we hem uitgelaten. Zoals de eigenaren hadden voorspeld trok hij je keihard mee aan zijn riem als je hem uitliet. Vol enthousiasme en blijdschap verwelkomde hij ons steeds als we met hem gingen wandelen. Hij is groot en krachtig en de eerste keer dat ik alleen met hem ging wandelen, vloog ik de eerste meters over de onverharde paden langs de akkers van de boeren daar. Het moet een mooi gezicht zijn geweest voor die boeren. Na een paar dagen kwamen ze kennis maken en wat nog veel leuker was, na een paar dagen begonnen de eerste boeren hun eigen honden uit te laten. Goed voorbeeld doet blijkbaar goed volgen..

Het mooie aan deze prachtige hond is dat hij duidelijk laat merken dat hij je begrijpt. Nadat ik de eerste keer de grond niet meer voelde onder mijn voeten, liet ik hem weten dat ik hem op deze manier niet kon uitlaten, heeft hij niet meer zo hard aan zijn riem heeft getrokken. Natuurlijk was hij steeds weer enthousiast als we hem gingen uitlaten, maar hij paste zijn kracht steeds aan. Op een dag wilde ik hem meenemen naar het deel van de tuin waar hij niet zelf kon komen, maar waar het wel koeler was. Hij bleef bij de poort staan en kwam niet binnen. Die avond vroeg ik aan de eigenaar of hij wel aan deze kant van het huis mocht komen. De eigenaar vertelde dat dit wel mocht en de volgende dag stapte Toliño de tuin binnen zonder aarzeling. Hij had de toestemming van zijn baas nodig om bij ons aan de andere kant van het huis te zijn!

Terwijl ik zo naar hem keek in zijn dagelijkse habitat werd ik me bewust van het gevoel dat onze levens niet zo gek veel van elkaar verschillen. Zijn touw is zichtbaar en zijn bewegingsruimte afhankelijk van een ander. Maar is dat niet vaak ook zo bij ons? Ik kon het ineens zien in de vergelijking vrij zijn en je ding doen versus uitgelaten worden. Toliño benut iedere seconde dat hij vrij is om zijn ding te doen, is over enthousiast en toont zijn blijdschap. Doe ik dat ook altijd? Of gaan er ook momenten die ‘vrij’ zijn verloren aan piekeren over het verleden, aan wensen voor de toekomst of beperkende overtuigingen die mij aan een touw houden? Toliño heeft me duidelijk gemaakt dat ook ik aan een touw vast zit. Een touw bestaande uit ‘ik moet’, overtuigingen over hoe het hoort, wat een ander van mij verwacht en allerlei ideeën die mij verwijderen van ‘gewoon in het nu zijn’.

We hebben Toliño verwend met vele wandelingen, lekkere snoepjes en aandacht. Toen de dag aanbrak van ons vertrek voelde ik me verdrietig. Ik hoopte met heel mijn ziel dat er alleen nog maar toeristen zouden komen die hem ook wilden uitlaten. Ik heb geprobeerd mijn verdriet voor hem te verbergen toen ik afscheid nam, maar toen ik me omdraaide en wegliep vielen er toch traantjes.

Op dat moment hoorde ik duidelijk zeggen: “Het is okay!”

Hij heeft gelijk! Het is okay om een touw te hebben, het geeft soms ook houvast, maar vergeet niet van alles te genieten in het moment. Want dat is het enige wat je hebt.

Vandaag is dus een bijzondere dag, omdat ik dankbaar ben voor de geboortedag van mijn katten, omdat ik vandaag weer mijn werk oppak met Fonzy’s en omdat ik alles heb wat ik nodig heb in het NU.