Lees hier mijn blogs en verhalen.

“Stories are powerful because they transport us into other people’s worlds. But, in doing that, they change the way our brains work and potentially change our brain chemistry – and that’s what it means to be a sociale creature.”  - Paul J. Zak


De hond uitlaten; een extra verzekering voor een mooie toekomst!

Omdat ik enigszins onder de indruk was van de gedecideerdheid van deze twee knappe, jonge talentjes duurde het even tot het tot me doordrong wat de vraag was. Dit duurde natuurlijk maar enkele secondes, maar wel zulke lange secondes dat ik de meisjes de kans gaf mij vragend aan te staren. 

Toen de vraag eenmaal tot mij doorgedrongen was kon ik niet anders dan snel de waarheid antwoorden: Dat weet ik niet, dat moet je aan haar vragen!

De twee meisjes twijfelden geen seconde, geen halve en vroegen Pepa om toestemming haar te aaien. Geweldig om te zien hoe voorzichtig ze haar benaderden, hun handjes uitstaken om Pepa de kans te geven eerst met hen kennis te maken tot dat er over kon worden gegaan op een aaisessie.  Pepa, die nog een beetje huiverig is voor kinderen, liet het toe maar was wel op haar hoede en een beetje angstig. Dit was op het moment waarop ik me geroepen voelde mezelf en Pepa nader te verklaren. Dus ik heb de twee dames uitgelegd dat Pepa een hondje van de straat is. Dat ze veel heeft meegemaakt en nog niet helemaal op haar gemak is bij nieuwe kennismakingen. Ik dacht dat het effect hiervan zou zijn dat de meisjes niet teleurgesteld zouden zijn dat Pepa niet gelijk in de speel-en-geef-hier-die-bal- stand geraakte. Maar de reactie was een totaal andere…

“ Oh, en is ze dan al gechipt en alles? Goed geregistreerd? Dat gaat soms mis hoor! En is ze ook al geopereerd en ontvlood? Dat is heel belangrijk!” De snelheid waarmee de vragen op mij afkwamen getuigden van een soort ongekende professionaliteit van een ervaren deskundige. Ik stond versteld en aangenaam verrast naar dit meisje te kijken.

Nadat ik haar gerust had kunnen stellen dat hier allemaal al voor gezorgd was, kwam haar volgende relaas.

“Asociaal, ik begrijp niet dat er mensen zijn die zo met dieren kunnen omgaan!” “ Dieren hebben ook gevoel en voelen ook verdriet, ik begrijp het gewoon niet!”. “ Dat begrijp je toch gewoon niet?”  Het andere meisje had zich nu, non-verbaal, bij het gesprek gevoegd door zo overtuigend mogelijk nee te schudden met haar hoofd. Het was duidelijk dat ook zij dat niet begreep.

Ik ben blij dat ik niet op een stoel zat, anders was ik er echt vanaf gevallen.

“ Voor dieren moet je gewoon goed zorgen en anders is dat asociaal!”, Was haar slotpleidooi.

Het verbaal communicerende meisje voelde ergens ook een behoefte om zichzelf en haar vriendin nader te verklaren door aan te geven dat zij dat wel wist. Haar vriendin echter kon dat niet weten, zij had alleen nog maar een cavia gehad. En ja, dat is een dier, maar daar moet je toch anders voor zorgen.

Met een glimlach van oor tot oor op de mond (en ik vermoed ook op de bek van Pepa) heb ik dit tafereel verlaten. Met een extra verzekering op zak voor een mooie toekomst, dankzij dit soort talentjes van een jaar of 7 schat ik !