Lees hier mijn blogs en verhalen.

“Stories are powerful because they transport us into other people’s worlds. But, in doing that, they change the way our brains work and potentially change our brain chemistry – and that’s what it means to be a sociale creature.”  - Paul J. Zak


Enthousiasme en sympathie


 

De afgelopen dagen betrap ik mezelf erop dat ik continu met mijn lieve hond Linda (lees: Lienda) in gedachten rond loop. Ik mis haar!

Steeds als ze weer opduikt, ben ik blij en vol energie. Het is alsof ik haar bijna kan aanraken. Het is niet verwonderlijk dat ik blij word en energiek, zij bracht die energie in mijn leven. En van vele anderen. Toen Linda overleed en ik haar prachtige levenloze jasje zag, waarin ze bijna 17 jaar bij ons is geweest, kon ik niet begrijpen dat er zoveel enthousiasme en sympathie in zo’n klein lijfje had kunnen zitten. Haar overlijden bracht behalve verdriet om het aangebroken gemis ook verwondering hierover. Linda was fanatiek in het beschermen van haar roedel, onze familie. Ze was fanatiek in het delen van haar liefde en enthousiasme. Ze was fanatiek in haar welkom. Linda was één grote overweldigende golf van energie. Ze was nieuwsgierig en ondernemend en niet te stoppen als ze eenmaal iets in haar hoofdje had gehaald. Want natuurlijk mocht er geen enkele andere hond langs ons huis lopen, zonder gewaarschuwd te zijn dat zij daar was om ons te beschermen. Uiteraard moest geen enkele vlieg het in het hoofd halen om te denken dat ze bij ons in huis een plekje hadden. Voor vreemde katten had ze denk ik een imaginaire verbodbord geplaatst in de tuin. Die hebben zich niet dichterbij laten zien dan op het dak van de schuur. Vanzelfsprekend was ze pas klaar met haar affectie te betuigen als je hand kletsnat was van haar zoenen. Linda woonde bij mijn ouders en in die hoedanigheid is ze voor mij ook mijn zus. Mijn menszussen weten dat en ook dat ik naar haar refereer als mijn favoriete. Nooit eerder en nog niet daarna ben ik zo enthousiast onthaald als door Linda. Als ik thuis kwam werd ze, zonder overdrijven, knetter gek. Ze kon tot 1 meter hoog springen. Haar lijf golvend als een harmonica. Piepen van blijdschap. Dit ritueel kon zo maar 10 minuten duren, waarna de uitnodiging volgde om samen een speeltje verder te ontleden, onder de salontafel..waarom niet? Linda was een leeuwtje! Ze was sterk, dapper, trots en ijdel. Maar ook een slechte eter. Tja en als je dan het karakter hebt dat je doorgaat tot je jouw zin hebt, dan kan het zomaar zijn dat je dagenlang niet eet. Want Linda was ook een lekkerbek. In de periodes dat ze iets te kieskeurig werd met eten mocht ze met mij mee naar Den Haag tot ze weer in haar normale eetritme zat. Linda had vanaf haar twaalfde nierinsufficiëntie en stond op nierdieet. En ja, zo af en toe wilde ze ook wel iets anders. Maar goed, dit heeft er wel voor gezorgd dat we vaker samen waren dan alleen in het weekeind of tijdens de vakanties die we samen hebben beleefd.

Linda heeft voor ons allemaal gezorgd. Steeds weer wanneer iemand uit haar roedel haar nodig had, was zij daar. Ze was intelligent en uiterst begaan met haar familie, mens en dier. Hoewel ze met haar diergenoten in de familie meer een overeenkomst gebaseerd op respect had dan op affectie, moest er niemand denken dat ze aan haar katten konden komen, niet zonder dat zij daar tussen sprong.  

Het warmt mijn hart dat Linda juist nu weer in mijn leven speelt. Nu ik op een punt ben beland waarin ik me afvraag hoe ik verder moet. Nu ik even meer energie kan gebruiken om door te zetten. Nu ik inzicht nodig heb om mijn dromen met Fonzy’s waar te maken.  Het vervult mijn hart van vreugde en liefde dat zo’n klein beestje zoveel voor mij doet. Zelfs ver buiten het besef van ruimte en tijd.

Voor mij bewijst dit maar weer dat de vorm waarin we elkaar in het leven treffen niet belangrijk is. De band die we met elkaar aangaan en durven delen, des te meer!