Lees hier mijn blogs en verhalen.

“Stories are powerful because they transport us into other people’s worlds. But, in doing that, they change the way our brains work and potentially change our brain chemistry – and that’s what it means to be a sociale creature.”  - Paul J. Zak


Dieren in het wild

Een paar weken geleden haastte ik me naar het centrum van Den Haag voor een boodschap. Ik had al een paar dagen aan mijn partner beloofd dat ik een bestelling voor hem zou ophalen. Omdat het bijna tegen sluitingstijd was, zette ik het op een snellopen. En dat kan ik best wel..

Bijna blind en me niet bewust van waar ik liep, zeg maar op de automatische piloot, was ik al bijna op de plaats van bestemming toen ik de beweging van een voorbijganger opmerkte. Ze keek links van mij naar de grond. Ik keek naar wat zij keek en zag daar een halsbandparkiet liggen. Zonder enig bewust besef liep ik langzamer en richting het prachtige groene dier. Hij vloog naar de overkant. In mijn ooghoek zag ik dat de mevrouw die mij dit signaal had gegeven stil was blijven staan. Ik liep automatisch verder, achter de vogel aan naar de overkant van de straat.

Daar vond ik hem weer op de grond. Dit keer heb ik hem vanaf achter benaderd en had ik hem wel te pakken. Hij zag er geschrokken en vermoeid uit. Het stormde die dag, waarschijnlijk had de wind hem ergens tegen aan gewaaid.

Het was koud en inmiddels was de schemer van de avond ingevallen. In een soort van waas heb ik de vogel ongeveer een uur in mijn handen gehouden. Ik heb hem een plaats gegeven waar hij veilig weer op adem kon komen en op krachten. We hadden intens oogcontact en hebben ter geruststelling vele knipoogjes met elkaar gewisseld. Mensen liepen voorbij en sommige die mij opvielen omdat ze stil bleven staan, keken enigszins verbaasd. Een dame is naar me toe gekomen met een grote fotocamera. Ze vroeg mij of ze een foto van ons mocht nemen. Dat mocht wel van mij op voorwaarde dat ze niet te dichtbij zou komen. De dame in kwestie vertelde dat ze de halsbandparkieten in Den Haag fotografeert. Het was duidelijk dat zij iets met deze vogels heeft. Ze vroeg mij of de vogel in mijn handen licht voelde. Ik vond het jammer dat ik haar niet blij kon maken, maar het herstel van deze vogel in mijn handen stond voor mij op de eerste plaats. Vanaf een afstandje heeft deze dame ons nog even gezelschap gehouden en is in het donker weggegaan.  

Na een poosje was de vogel duidelijk aan het bijkomen. Ik heb toen tegen hem gezegd dat hij weer weg mocht vliegen als hij mij kon overtuigen dat hij sterk genoeg was. Hij zou daarvoor wel heel hard in mijn hand moeten bijten. We hebben nog een kwartier of zo gestaan voordat hij aanstalten begon te maken om te bijten. Maar het bijten voelde meer als kietelen. Ik heb hem verteld dat ik zeker niet overtuigd was en dat hij nog wel even moest bijkomen. Ook dat wanneer hij nog niet sterk genoeg was, dat ik hem dan naar huis zou meenemen om te overnachten. Dan zouden we wel vandaar verder zien wat hij nog nodig had om weer te vliegen. Hij bleef rustig zitten.

Een poosje later, waarschijnlijk iets van een kwartier weer, begon hij weer te bijten. Dit keer harder. Ik was nog niet overtuigd, dus heb ik hem aangemoedigd zo hard te bijten als hij kon zonder angst voor de pijn die hij mij deed. Ik zou dit makkelijk overkomen. Hij heeft niet gelijk al zijn kracht gezet. Ik heb deze boodschap enkele keren moeten herhalen. Maar op een gegeven moment was ik toch wel overtuigd. Ik heb er een mooie wond aan over gehouden!

Belofte maakt schuld, dus ik deed een stap van de muur af waar we tegen geleund hadden en opende mijn handen. Hij fatsoeneerde zijn vacht, keek me aan en vloog weg naar zijn andere vrienden in de bomen.

Je zou zeggen dat ik dit alles als een zeer bijzondere ervaring heb beleefd. Toch voelde dit uurtje, anderhalf uurtje heel normaal voor me. De bijzondere ervaring was toen ik uit die vierkante meter stapte waar we samen al die tijd hadden gestaan. Het was alsof ik van de ene werkelijkheid in de andere stapte. Van een soort droomervaring in de realiteit van iedere dag.

Het ontroerde mij.

Ik denk dat het wel duidelijk is dat ik qua boodschap voor mijn partner, ongedane zaken huiswaarts ben gegaan…