Lees hier mijn blogs en verhalen.

“Stories are powerful because they transport us into other people’s worlds. But, in doing that, they change the way our brains work and potentially change our brain chemistry – and that’s what it means to be a sociale creature.”  - Paul J. Zak


Kleine katjes, grootse daden

Het moment zat er aan te komen dat er twee kittens zouden verhuizen naar hun eigen thuis. Van Porthos wisten we vanaf het begin dat hij het nest zou verlaten. Maar Porthos is, net als de rest, gehecht aan zijn broertjes en zusjes en alleen gaan was niet fijn voor hem. Wie de tweede kat ging worden was pas op de ochtend van vertrek duidelijk.

Vanaf de allereerste ontmoeting met de kittens bij Fina thuis, was het duidelijk dat Athos en Aramis hun thuis bij ons wilden hebben. Voor ons was het eigenlijk duidelijk dat we geen katten erbij wilden. Onze toekomstplannen zouden inhouden dat de katten dan twee keer die lange reis tussen Spanje en Nederland zouden moeten maken. Tot dan toe hadden we ons al zorgen gemaakt over hoe we Ruby en Dora zo comfortabel mogelijk met ons mee naar Spanje zouden verhuizen. Hoewel het een heel geregel is gebleken de katjes in Nederland te krijgen, kan ik niet anders zeggen dan dat de vervoerders een prachtige taak hebben vervuld. Deze ervaring bood perspectief voor onze verhuizing.

Toen de katjes eenmaal bij ons thuis waren, was het vervoer dus geen probleem meer. Athos en Aramis zouden bij ons blijven en van Porthos wisten we al in Spanje dat hij naar vrienden zou gaan. Gedurende de twee weken dat ze hier samen zijn geweest, werd duidelijk hoe hecht dit clubje broers en zussen is. Ze uit elkaar halen was een uitdaging met een emotionele lading. We hebben gekeken wie nou meer naar wie trekt. Waren er misschien wel voorkeuren? Maar dat was er niet. Het is zoals de musketiers eer aan doet, “Eén voor allen en allen voor één.”

Ondertussen had ik iets met Ana opgebouwd en stiekem hoopte ik dat zij zou blijven. De beslissing viel anders uit en ik moest haar die ochtend vertellen dat zij met Porthos mee zou gaan. Het viel me zwaar en ik merkte, terwijl ik met haar in gesprek was, hoe diep ik met haar al verbonden was.

Ana antwoordde op de meest onbaatzuchtige en liefdevolle manier. Ze gaat met Porthos mee om voor hem te zorgen. Porthos is de kleinste, de liefste en vele zullen ook zeggen de mooiste van het stel. Maar hij is ook voorzichtig en Ana is stoer en dapper, een grote zus waar hij op kan vertrouwen. Gelijk na ons gesprek kroop ze bij Porthos, om haar woorden kracht bij te zetten.

In de middag toen ze werden opgehaald herhaalde ze duidelijk, op haar manier, dat het okay was dat zij met Porthos mee zou gaan. Een grote vervoermand, met knuffels erin, werd in de huiskamer neergelegd. Porthos kroop er direct in, Ana kwam gelijk kijken en na een goede inspectie ging ook zij erin. Mocht dit nog niet genoeg ontroering voor me zijn geweest, Aramis deed er een schepje bovenop.

Aramis zag aan mij hoe moeilijk ik het vond en opperde zelf mee te gaan, zodat Ana kon blijven. Hoe ze dat uiteindelijk met elkaar hebben afgestemd weet ik niet. Ik moet zeggen dat ik behoorlijk was aangedaan en niet meer vol aanwezig was tijdens dit moment. Maar Aramis is weer uit de mand gegaan, Ana terug de mand in. Samen met Porthos is ze vastberaden om hun nieuwe mensen gelukkig te maken en af en toe ook kattenkwaad te bezorgen.

Deze hele ervaring heeft me in totale verroering gebracht. Aan de ene kant is er het uit elkaar halen van een nestje, wat een klus is dat. In dit geval is het ook nog eens heel hecht groepje omdat ze hun moeder niet hebben gehad. Maar we kunnen nu eenmaal niet allemaal hele groepen dieren verzorgen in tijd, ruimte en financiële mogelijkheden, dus moeten de dieren meestal en nu ook uit elkaar. Aan de andere kant is er die overweldigende kracht van dieren, hoe ze me steeds weer versteld doen staan met hun onvoorwaardelijke liefde en tot welke grootse acties ze bereid zijn met hun kleine lijfjes. Dat stukje over hoe ook zij voor ons en elkaar zorgen. Over acties vanuit liefde en de flexibiliteit van het leven in het NU.

Het is vast geen verrassing, ik houd van dieren. Ik hou van dieren en steeds als ik denk dat ik niet nog meer van ze kan houden vinden ze een manier om me te laten ervaren dat ik veel meer van ze kan houden dan ik voor mogelijk houd.

Ik ben blij dat Ana en Porthos naar onze vrienden zijn gegaan. Ik ben dankbaar voor het warme onthaal waarmee ze thuis zijn gehaald. Natuurlijk ben ik ook dankbaar dat ik ze kan blijven zien, maar ik voel ook verdriet. Ik ben ook maar gewoon een mens.

Soms kan het best diep raken als je een dier verstaat en ik zou het voor geen goud willen missen!