Lees hier mijn blogs en verhalen.

“Stories are powerful because they transport us into other people’s worlds. But, in doing that, they change the way our brains work and potentially change our brain chemistry – and that’s what it means to be a sociale creature.”  - Paul J. Zak


Kittens en moederkatten

Met de komst van het clubje musketiers in ons huis is er een boel gaande. Dora die ontzettend nieuwsgierig is en zowel voor vriendin als moeder speelt voor de katjes. Ruby die, net als toen Dora kwam, even geen polonaise aan haar pootjes wil. Hiernaast hebben de kittens een andere flora aan bacteriën en virussen bij zich, waardoor Ruby en Dora even van slag zijn. Ze hebben hun eetlust verloren en dat is iets om goed in de gaten te houden. Dus daar zitten we dan ook bovenop. Ruby en Dora gaan het nog missen straks als ze weer normaal (veel) eten, dan komen niet meer al die verleidelijke hapjes op het menu te staan ;-)

Het is een feestje om je omringd te weten door zoveel speelsheid en onbevangenheid. Ze zijn allemaal leuk en allemaal lief en ze zijn ontzettend hecht met elkaar. Soms als ik naar ze kijk zie ik ook de andere kant ervan. Deze katjes zijn met 5 dagen op straat gezet en hebben geen moeder gehad, die ze leerde katten en ook geen moeder gehad, die ze melk gaf met alle afweerstoffen die ze zo nodig hebben als ze opgroeien. De kleintjes zijn dan ook goed ziek geweest in het begin. Gelukkig heeft Fina met veel liefde en zorg ze er bovenop gekregen en zijn het nu stoere, lieve kleintjes. Dat ze zo gehecht aan elkaar zijn is om deze reden misschien wel logisch te verklaren.

Hoe leuk het ook is om ze zo hecht met elkaar te zien, het heeft ook iets droevigs. Voor het slapen gaan kruipen ze allemaal bij elkaar om aan elkaar te sabbelen. Ze zijn maar een paar daagjes door hun moeder gezoogd en ze zijn nooit gespeend. De andere kant van het verhaal is de moeder. Soms als ik naar de katjes kijk, denk ik gelijk aan de moeder. Die is van de ene op de ander dag haar kindjes kwijtgeraakt. Ik weet natuurlijk niet hoe het is gegaan, omdat we de moeder niet kennen. Maar het kan toch bijna niet anders dan dat het voor de moeder een verdrietige ervaring is (geweest) om ineens haar kinderen niet meer te hebben. In de natuur of zoals dat eigenlijk is, op straat, blijven jongen katten gemiddeld 6 tot 8 maanden bij hun moeder.

Als we aan een kitten denken hebben we het vaak over of ze oud genoeg zijn om het nest te verlaten. Vaak vergeten we aan hun broertjes of zusjes te denken en al helemaal aan de moeder. Want hoe moet het zijn om helemaal alleen in een nieuwe/vreemde omgeving te zijn voor een klein katje? Maar ook, is de moeder wel klaar om haar kinderen te laten gaan?

In een gesprek met een medereiziger in de opleiding communiceren met dieren van Fonzy’s, kwam dit onderwerp via een omweg aan de orde. Ik vroeg haar of ze haar verhaal wilde delen, omdat het zoveel vertelt over kittens, hechting en hun moeder.

Dit is het verhaal van Els Bruggeman, een verhaal over liefde voor de kitten, invoelen in zo’n kleintje en ook liefde voor de moeder.


                                                                               BONNIE & CLYDE

Mijn man wordt jarig en ik wil hem een katje cadeau doen; we willen graag een huisdier.
Hij heeft thuis altijd katten gehad en ik honden maar omdat wij beiden werken is een kat de enige keuze.
Dus op zoek naar een nestje bij een particulier die thuisjes zoekt :)
We vinden een ouder echtpaar die adverteren en twintig gulden vragen om te voorkomen dat er misbruik van hun kittens wordt gemaakt.
Samen met mijn schoonmoeder gaan we enthousiast op pad en we vinden een prachtig nestje kittens met een trotse moeder onder een grote schouw in een keuken van een oud herenhuis, heel knus.
De heer des huizes zat een pijp te stoppen aan de keukentafel. Hij had z'n overall nog aan omdat hij appels had geplukt in z'n tuin.
Een romantisch plaatje wat eraan bijdroeg dat ik het gevoel kreeg inbreuk te doen aan dit mooie geheel; ik voelde me een beetje bezwaard dat ik nu zomaar een poesje uit kwam zoeken en die mee zou nemen..
Maar ja..., dat was de bedoeling; zij adverteerden en ik wilde mijn man verassen..
Na een tijdje gepraat en geknuffeld te hebben kon ik kiezen uit een poesje en een katertje.
We kozen het poesje..
Met een behoorlijk ongemakkelijk gevoel en met het kleine hummeltje in een doek tegen mijn borst gedrukt stapten we in de auto.
De onbevangenheid die ze in het nest bij haar familie had was ver te zoeken en brak mijn hart!
Wat doe ik haar aan?
Ik besloot dat ik haar op zijn minst de veiligheid van een maatje moest geven en belde de man om te zeggen dat ik er nog één wilde komen halen en legde uit waarom en dat ik het écht zeker wist en dat het géén bevlieging was.
Hij begreep het en vertelde dat het katertje, die ik ook had kunnen kiezen, al vergeven was, maar als deze mensen niet zouden komen of liever een poesje wilde dan was hij voor ons.
Daar was mijn kleine poesje dus niet gelijk mee geholpen maar het gaf mij goede hoop.
De volgende dag belde hij om te vertellen dat het katertje bij ons kon komen maar wilde graag dat we nog twee weken zouden wachten met hem ophalen omdat de moeder anders zo ineens al haar kittens kwijt was.
Dit vond ik zo'n groots gebaar waar ik het natuurlijk alleen maar mee eens kon zijn dus zo is het gebeurd dat ons poesje nog even alleen moest blijven maar uiteindelijk herenigd is met één van haar broertjes.
Bonnie en Clyde deden hun naam eer aan en veroverden ons hart en ons huis; het was echt een heerlijk stel blije ondeugden!


Het verhaal van Els, wat zo gaat over hechting, over liefde voor kleine katjes en ook de liefde voor de moederkat. En waar dit verhaal ook over gaat is dat we allemaal onbewust met dieren communiceren. Soms wordt je je daar bewust van en soms niet. Maar de communicatie is er altijd. Dank je wel Els voor het delen!

PS. Voor de musketiers bij ons thuis hoeven we niet te beslissen wanneer ze bij hun moeder weg kunnen. Die beslissing was al voor ze gemaakt. Wel kunnen we ervoor zorgen dat ze niet alleen naar een nieuw thuis gaan. Voorlopig ziet het ernaar uit dat er 2 samen naar vrienden gaan en 3 samen bij ons blijven wonen met Ruby en Dora.