Lees hier mijn blogs en verhalen.

“Stories are powerful because they transport us into other people’s worlds. But, in doing that, they change the way our brains work and potentially change our brain chemistry – and that’s what it means to be a sociale creature.”  - Paul J. Zak


Een poes met inzicht

Als je aankomt bij een afgelegen huisje, midden op een berg en het behoorlijk waait, verwacht je niet dat je daar een kat tegenkomt. Dus toen ik een heel zachte mauw in de wind hoorde, moest ik er even over denken of dat wel kon. Het was.

Ik begon met poes te roepen en ze mauwde terug. Ik volgde mijn weg in de richting van haar geluid en trof haar aan tussen de planten. Voorzichtig kwam ze tevoorschijn. Graatmager, hangbuik, grote tepels en verder alleen. Nou jaa, bijna alleen. Even verderop was er een katertje, duidelijk beter doorvoed maar ook super angstig voor mensen. Poes moest er ook niet veel van hebben, hij mocht niet dichtbij komen.

Het is een geluk bij een ongeluk, dat we altijd kattenbrokjes bij ons hebben als we in Spanje op vakantie zijn. Dus voor die avond hadden ze droogvoer en voor de dag erna, was er een dorp dichtbij waar we boodschappen gingen doen. De volgende dag hebben we bij de dierenarts, in het dorp, geïnformeerd wat we voor de poes konden doen. We wilden laten onderzoeken of ze zwanger was en zo niet, haar laten steriliseren, inenten en de hele mikmak zodat ze weer op krachten kon komen. Waren er misschien opvangcentra of mensen die zich over straatdieren ontfermen, die verder voor haar konden zorgen als wij weg waren? Er was wel een vrouw in het dorp die voor de zwerfdieren zorgt, zij was echter nu terug naar Engeland en kon niet helpen. Met de tijd tegen ons, hebben we besloten haar toch naar de dierenarts te brengen en hopen dat ze binnen een week weer op krachten was.

Maar, we zijn niet zomaar met alleen deze afspraak bij de dierenarts weggekomen. Nee!

Eerder op de ochtend was er een nestje met pitbull pups bij de dierenarts achtergelaten. Terwijl we daar zo onze vragen stelden, hadden we twee gesprekken tegelijk. Een dierenpraktijk is niet de meest ideale omgeving voor jonge dieren, omdat ze er van alles kunnen oplopen. Ze waren naarstig op zoek naar opvang en wij konden dat een week voor ze betekenen. Zonder blikken of blozen of wat ook, namen we de pups bij de bench en zijn we terug naar het huisje gegaan. Wel met een vreemd gevoel in de buik over wat de poes ervan zou vinden..

Poes hield afstand van de pups. Ze keek er van een afstandje naar. Vroeg zich af of zij nog wel welkom was, maar hoefde er niet meer aan te twijfelen na haar eerste portie overheerlijke natvoer (zo aan haar reactie te zien). Haar vriend op afstand mocht ook mee-eten, maar ook op gepaste afstand. Als hij te dichtbij kwam, kreeg hij een briljant blazen om de oren. Zo verstreken wat dagen tot we Poes naar de dierenarts konden brengen voor haar sterilisatie en alles wat ze nog meer voor haar konden doen. Die avond zouden we niet meer thuiskomen en poes moest blijven slapen daar. De pups zouden zo lang door een ander in de opvang worden genomen. Toen we de dag erna terugkwamen, kregen we poes gesteriliseerd, ontvlooid en ontwormd mee maar de pups niet meer, want die hadden al een eigen gouden mand gevonden. Het was goed nieuws en aan de andere kant ook wel een beetje jammer dat we niet nog eventjes verder met ze konden spelen.

Voor poes was het echter alleen maar goed nieuws. Voor het eerst die nacht heeft ze binnen willen slapen en daar waren we heel erg blij mee. Midden in de nacht moest ze nog wel even buiten kijken of alles wel in orde was, maar ze kwam gelijk terug na haar surveillance rondje. Alles ging goed en de dierenarts vertelde ons dat we het beste voor haar hadden gedaan wat we konden. We wilden een thuis voor haar vinden of iemand die voor haar zou zorgen, maar volgens de dierenarts zou dat heel moeilijk worden en hadden we haar echt al een enorme boost en kans gegeven. Een soort van half overtuigd hebben we nog de eigenaresse van het huisje gevraagd voor haar te zorgen en ze zei toe dat ze bij iedere nieuwe gast de katten te eten zou geven.

We hadden nog tijd en het zat me niet lekker. Naar mate de dag van afscheid naderde voelde ik steeds meer dat we haar mee moesten nemen, maar een gesprek hierover met haar kreeg ik niet. Het lukte me niet om met haar te praten.

Op de avond voor vertrek kreeg ik ineens het idee om met haar hogere zelf te communiceren. Ik maakte contact met haar hogere zelf en kreeg daarbij een duidelijk beeld. Ik vertelde dat als het goed was voor poes, voor mij en anderen dat ze dan de dag erna in de box moest gaan om mee te gaan.

Ze is de volgende ochtend met ons meegegaan. Ze is nu bij Fina in afwachting van vervoer zodra haar papieren in orde zijn. Poes kwam 1 dag inenting te kort om met de kittens mee te kunnen reizen.


Wordt vervolgd …