Lees hier mijn blogs en verhalen.

“Stories are powerful because they transport us into other people’s worlds. But, in doing that, they change the way our brains work and potentially change our brain chemistry – and that’s what it means to be a sociale creature.”  - Paul J. Zak


Nooit meer communiceren met dieren

Nooit meer communiceren met dieren

Afgelopen zondag stond ik op de Paranormaal Alternatief beurs in Rijswijk. De ochtend begon al met dat ik te laat aankwam vanwege een stroomstoring bij de trams. Ik was bezig mijn stand weer netjes te krijgen (de beurs is het hele weekeind) en met dat ik omhoog kom van onder mijn tafel stonden er al klanten te wachten.Okay, dacht ik wat nu? Ik vertelde de mensen dat ik nog even bij moest komen en nog even tijd nodig had om bij mezelf te landen. Dat begrepen zij en na een paar momenten stilte gingen we in gesprek. Het gesprek met hun hond verliep okay en bijna aansluitend stonden daar de volgende klanten.

In de tussentijd had ik nog wel even snel op mijn telefoon gekeken hoe mijn partner het deed op de marathon van Rotterdam. Geen idee dat er met die check ook de angst was binnengeslopen dat er iets engs kon gebeuren op plaatsen waar veel mensen bij elkaar komen. Jawel, ik had het nieuws van de afgelopen week binnengekregen.

Je raadt het al, ik kreeg gebrekkig contact met het volgende dier en er wilde maar niet veel stromen en dat terwijl het nu om een paard ging. Meestal zijn paarden gelijk duidelijk in hun communicatie.

Met een raar gevoel begon ik direct erna aan het gesprek voor de volgende klant. En toen was er helemaal geen contact. De klant merkte dat op omdat ze het raar vond aangezien ze al iets meer van me wist. Ik vertelde haar van het verloop van de ochtend en we spraken af na een pauze voor mij en een lezing die zij nog ging bezoeken weer bij elkaar te komen.

Ik ben naar buiten gegaan om rustig naar binnen te keren en naar mezelf te kijken. En oh, wat vond ik daar een zorgelijk gevoel van angst of mijn lief de marathon wel zou halen.

Tja en zo kom je erachter dat je met je hoofd druk bezig bent de marathon te lopen terwijl je daar helemaal niet bij aanwezig bent. Gelukkig kwam de ontknoping al vrij snel erna en volgde er een enorme douche van opluchting over me heen.

Waarom ik deze blunder deel?

Als jij ook in situaties terecht komt, werk of privé met dieren of mensen, die van je vragen vanuit je hart volledig aanwezig te zijn, dan kan het dus gebeuren dat het een keertje niet helemaal lukt.

Dit soort momenten kunnen ervoor zorgen dat je jezelf in twijfel trekt en dat hoeft niet.

Alles is er, altijd al, dat het soms lijkt dat het anders is heeft te maken met de manier waarop we er zelf inzitten. Mensen kunnen voelen, zien, horen, ruiken, proeven en we zijn ons gewaar van dingen, maar we zijn ook denkers. Bewust of onbewust zijn we vaak druk bezig met 1001 verschillende dingen. Het denken uitzetten is een lastige, maar je kunt je aandacht er wel vanaf brengen door je eerst gewaar te zijn van wat je bezighoudt. Dat is precies wat ik buiten gedaan heb, de aandacht naar binnen gekeerd en gekeken wat me bezighield of in dit geval wat me weghield van waar ik mee bezig wilde gaan. Hierdoor kon ik weer vanuit mijn hart en intuïtie aanwezig zijn omdat de binnengeslopen angst gezien was en de ruimte had gekregen.

De klant heb ik niet meer teruggezien, ik geef haar geen ongelijk. Gelukkig kwam er daarna wel weer een andere en kon ik vol vanuit mijn Zelf aanwezig zijn en contact maken met haar hond.

Gun jezelf wat je nodig hebt. Dat is wat ik steeds vaker om me heen hoor en dat is wat ik zondag niet gedaan heb. Ik ben voorbijgegaan aan mijn behoefte aan ruimte om rustig aan te komen en te kunnen landen in waar ik was en wat me bezighield. Geluk is in essentie heelheid, alles kunnen omarmen wat er is. Ook de hobbels die je tegenkomt onderweg. Een kopje thee erna had me ook goed gedaan ;-)

Als ik vanuit mijn praktijk met dieren communiceer, workshops, cursus of begeleiding geef maak ik eerst alle ruimte voor mezelf door te kijken wat er bij me is om zo de stilte in mezelf te kunnen bereiken. In de setting van een beurs verval ik, blijkt wel, in een oude neiging van mij; eerst en gelijk voor de ander te zorgen. Dat is op zich niet verkeerd, helemaal niet. Wel als er iets van mezelf dwarsligt wat eerst aandacht mag krijgen voordat ik zelf volledig aanwezig kan zijn.

Ik ken deze oude neiging of overtuiging goed. De afgelopen jaren heb ik hier flink aan gesleuteld zodat het me gaat dienen in plaats van te belemmeren. Toch zal die overtuiging altijd deel blijven uitmaken van wie ik ben en waar ik vandaan kom. Dat is okay, waar het om gaat en wat me zoveel dient is dat ik deze ken en herken als het weer de kop komt opsteken. En dat gun ik je ook. Dat je bewust contact kunt maken met het onbewuste in jou, dat zoveel sturing geeft aan ons dagelijks leven. Vanuit die herkenning ontstaat er de ruimte om er zo mee om te gaan zoals je nu beter dient.

Een manier om dit te doen is door jezelf de vraag te stellen: “Wat ben ik hier aan het doen en wat is het dat ik eigenlijk wil doen?’ Gun jezelf wat je nodig hebt om bij jezelf te komen, om vanuit het contact met jezelf in het leven te staan. Regelmatig mediteren kan je daarbij helpen, maar ook iedere andere activiteit waar je rust in kunt vinden om bij jezelf te zijn of dat nu schilderen, schrijven of sporten is.

Wil je meer zicht op de (on)bewuste delen in jezelf die je meer of minder belemmeren in je werk, relatie(s) en je leven?

Ik heb besloten een vervolg te geven aan de compassiemiddagen onder de noemer essentiemiddag. Je bent welkom in een besloten en veilige ruimte om te zijn wie je bent, met jouw vraag. We gaan werken met opstellingen (systemisch werk) om zo dieper te kunnen inzoomen in waar het werkelijk om gaat. We gaan dan samen op zoek naar wat er is en waar het voor jou werkelijk om gaat, de essentie, zodat je vanuit inzicht keuzes kunt maken die je dienen.

Voor meer informatie klik hier.   

PS.  Ik ga dus nooit meer met dieren communiceren als ik met mijn hoofd ergens anders een marathon loop ;-)