Lees hier mijn blogs en verhalen.

“Stories are powerful because they transport us into other people’s worlds. But, in doing that, they change the way our brains work and potentially change our brain chemistry – and that’s what it means to be a sociale creature.”  - Paul J. Zak


Helpers in vermomming

Als je enigszins te maken hebt met het redderssyndroom ben je al heel snel geneigd overal een hulpvraag in te zien. Zo ook ik, toen ik nog niet zo lang geleden in Zuid-Spanje langs verschillende kolonies met straatkatten liep.

Mijn hart kromp in elkaar en voor ik het wist was ik al onderweg naar de dichtstbijzijnde supermarkt voor voedsel en snoepjes. Bepakt en beladen terug op de plek waar alle katten waren kon ik pas mezelf hervinden nadat alle katten hun deel hadden gehad. Ik weet dat het zo was omdat het voedsel dat ik had gegeven bij lange na niet op kwam. Tja, je kan maar goed voorbereid zijn…

Eenmaal de rust hervonden begon mijn avontuur met de katten pas echt. Ik zag dat ze allemaal eigenlijk wel in een hele goede conditie verkeerden, dat er overal om ze heen voedsel en drinkwatervoorzieningen waren. Okay, het waren geen prachtige aardewerken kommetjes maar plasticflessen zo geknipt dat de bodem als kom kon fungeren en andere plastic verpakkingen die als voederbakjes hun dienst deden. Maar er werd duidelijk voor hun eerste levensbehoeften gezorgd. Ook zag ik dat er op strategische plekjes karton en dekentjes waren gelegd om dienst te doen als ‘comfortabel’ terugtrekplek.

Het idee kwam bij me op dat hier meer mensen waren die zich om deze dieren bekommerden, want het werk was te veel voor een verdwaalde ‘toerist redder’ zoals ik. Mijn hartje maakte een luchtsprongetje.

Toen zag ik een kat met een wond. Het was duidelijk een sterilisatie wond. Mijn idee van een hele organisatie mensen achter de zorg voor deze katten was helemaal bewezen. Hier kon nooit een persoon alleen achter zitten. Nog een paar andere katten met dezelfde wond, leken mij in mijn overtuiging te komen bevestigen. Ik was opperst blij en besloot de rest van de dagen en de katten te blijven verwennen met snoepjes en de mensen uit deze organisatie te blijven steunen met voer voor de katten. Want het geld dat zij niet aan voedsel hoeven te besteden, kunnen ze weer aan meer medische zorg besteden.

Na een paar dagen bezoek van mijn kant aan de katten, vonden een paar van hen het blijkbaar tijd om hun kant van het verhaal te belichten. Ze lieten me weten dat zij zwerver zijn met een taak. Zij zien het als hun taak om de harten van mensen te openen door ze compassie te laten voelen. Ze zijn als het ware een afspiegeling van alles wat wij mensen van onszelf laten liggen. Onze kwaliteiten om te kunnen genieten van wat er is, het moment, de omgeving, de liefde tussen elkaar. Ze laten zien hoe we onszelf verwaarlozen door voorbij te lopen aan wat ons gegeven is. Daar stond ik dan in mijn 'redderspak'. 

Ja en dan de vraag: “Wie helpt wie en hoe doen we dat?”

Hun zienswijze zette mijn hele beeld van de situatie op zijn kop. Maar met dat ik erover na ging denken, kwam ik hier toch op terug. Want wat doet het met jou als je iemand ziet die je mag helpen? Wat doet het met je als je vertrouwen en dankbaarheid terugkrijgt? Welke invloed heeft dat op alles wat je die dag nog meer doet? Is je hart dan geopend of heb je die gesloten voor jezelf en alle anderen?

Voor mij werkt het precies als de katten me lieten voelen. Door mijn blik niet af te wenden en mijn hand uit te reiken, opent mijn hart zich verder, voel ik nog meer liefde stromen. Voor hen, voor anderen die helpen en ook voor mezelf. Dus ja, blijft de vraag dus: "Wie helpt nu wie?"

Wordt vervolgd!  

Ps. Wil jij weten hoe de dieren jou willen helpen, ik help je graag met een reading voor je dier ;-)