Lees hier mijn blogs en verhalen.

“Stories are powerful because they transport us into other people’s worlds. But, in doing that, they change the way our brains work and potentially change our brain chemistry – and that’s what it means to be a sociale creature.”  - Paul J. Zak


De ontvoering van een straathond

Al bijna 4 jaar is Pepa bij ons en nog niet eerder heb ik haar verhaal opgetekend. Eigenlijk kan ik daar wel een heel boek over schrijven, misschien doe ik dat ook nog wel, maar voor nu wil ik graag delen hoe het een kleine straathond vergaat als ze ineens ontzettend verwend wordt.

Pepa woonde in een klein, hippie, dorpje in Zuid-Spanje. Een paar jaar achterelkaar kwamen we daar op vakantie en hebben we haar ook ontmoet. Bij navraag of zij wel een baasje had, kregen we de eerste keer te horen dat ze bij een oudere man hoorde. Het tweede jaar, dat ze bij een oudere man hoorde die haar verwaarloosde. Het derde jaar, dat ze bij een oudere man hoorde, die haar verwaarloosde en de rest van zijn dieren ook. Enkele mensen uit het dorp hadden al verschillende keren aangifte gedaan bij het gemeentehuis, omdat hij zijn paarden en geiten op het land aan hun lot overliet. Geen voedsel, geen water en geen omkijken naar. Voor deze dieren hadden verschillende dorpsbewoners de handen in elkaar geslagen en actie ondernomen, voor de rest van zijn dieren nog niet.

Pepa was welkom in een café midden in het dorp. Daar was ze vaste stamgast geworden en at ze met de meeste gasten een hapje mee. Wij wisten dat en gingen bepakt met hondenbrokjes in het café zitten om haar “gezond” voer te geven. Zo heeft Pepa ook nog Linda ontmoet. Want onze Linda ging bijna altijd mee op vakantie. Bijzonder hieraan is, dat Linda niet zoveel van voedsel delen hield, hondenvoer geen probleem, lekkere hapjes..oh jee, oh nee! Maar Pepa gunde ze het wel. Samen hebben ze onder de tafel gezeten en eten gedeeld.

Het jaar waarop we Pepa uit haar benarde café bestaan hebben ontvoerd, was Linda er niet meer. Het was de derde keer dat we haar ontmoeten. De café-eigenaren vertelden dat ze haar zoveel mogelijk verzorgden door haar binnen te laten (wat wettelijk niet was toegestaan) en haar water en voedsel te geven. Naar huis meenemen konden ze niet, want ze hadden zelf al een hond. Wij boden aan haar mee te nemen en een paar dagen later, na overleg met de vaste stamgasten van het café, gingen ze akkoord. De contouren van een heuse ontvoering werden een reëel plan.

En zo gingen we de volgende ochtend, bewapend met een zak hondensnoepjes op stap. Het was vroeg, het café was nog gesloten en daardoor waren er ook geen getuigen. Pepa zat iets verderop de straat in, onder een bankje op de kale, stenen grond. Ze lag opgerold te schuilen voor de frisse wind en de vallende dauw uit de lucht. Ik liep naar toe, bood haar een snoepje aan en pakte haar op. Met knikkende knieën, me bewust van een soort misdrijf voor een goed doel, nam ik haar mee de auto in. Ze settelde op mijn schoot, keek uit het raam en verbaasde zich over onze beweging zonder zelf te hoeven lopen.

In het huisje waar we logeerden was ze gelukkig ook welkom, de eigenaresse kende haar verhaal en werkte aan deze ontvoering maar al te graag mee. In de middag zijn we naar de dierenarts geweest. Inenten, chippen en algehele controle onderging ze zonder te protesteren. Ze was en is zo lief! Met een paar tanden minder, zonder teken, met chip en alle inentingen, ging ze nog wel van vlooien vergezeld met ons mee. Ze was stil en verlegen en ook een tuigje om mee te wandelen was voor haar geen probleem. Ze keek wel vreemd op toen ze die om kreeg.

Een paar dagen later zijn we naar Nederland vertrokken. Een paar uur later kregen we een klapband midden op de snelweg. Auto langs de vluchtstrook, wij in de berm. Voor mijn eigen comfort en om het zo lang mogelijk vol te houden, zaten we op de grond. De berm was stijl aflopend, vol met insecten, rupsen van bijna een meter lang (okay, niet zo lang, maar wel echt groot) en ik zat daar met Pepa strak in de armen gesloten, zodat ze niet zomaar midden op de snelweg sprong. Het was spannend, maar we hebben de rust weten te bewaren, gelukkig voor Pepa ook. Het heeft niet lang geduurd voor we van de weg zijn gehaald, maar wel lang genoeg voor lamme armen voor mij en een indrukwekkend avontuur voor Pepa. Zo lang was ze nog nooit vastgehouden.

Het goede nieuws is dat het vrijdagmiddag was, een nieuwe autoband kon pas op zijn vroegst op maandag komen. Het werd dinsdag en wij hebben extra vakantie gevierd en Pepa kwam voor het eerst van haar leven in een hotel terecht aan zee. We waren bij Denia gestrand, alwaar op dat moment ontzettend veel toeristen waren in verband met een middeleeuwse markt die daar gaande was. Zo kon Pepa gelijk wennen aan mensenmassa’s.

Gedurende de reis terug, met de auto, hebben we ons vaak afgevraagd wat er door haar hoofdje ging. Van een straatbestaan op zichzelf, naar continu omringd zijn door mensen die aardig voor haar zijn en haar echt lekker eten gaven. Ze is er gewend aan geraakt en hoe! Ze slaapt niet meer op de grond, daar heeft ze 5 verschillende bedjes en mandjes voor. Het matrasje dat we voor haar in Denia hadden gekocht, zodat ze daar niet op de stenengrond hoefde te liggen als wij een terrasje pikten, gebruikt ze nu nog in de tuin. Ze bedelt niet meer voor eten, neen nu mag mijn vader haar smeken of ze alsjeblieft iets wil eten. 

Pepa is van een voorzichtige, schichtige hond in een blij en enthousiast hondje veranderd. Haar vacht is niet meer licht beige, maar licht oranjebruin. Ze mist natuurlijk nog wel de gebroken tanden die er bij de dierenarts zijn uitgetrokken, maar de teken en vlooien echt niet. Ze kan niet verbergen dat ze blij is als ze je ziet, de hertendans heeft zij tot hogere kunst verheven. Ze kan uren en uren op schoot liggen slapen, kusjes geven aan de lopende band en ze is zo blij, zo blij als een klein hondje!  

Inmiddels kijken we elkaar ook niet meer vragend aan. Zij begreep ons al, maar nu begrijp ik ook haar. Toch handig als je je bewust bent dat je met dieren kan communiceren ;-)

Pepa was dus een ontvoerde straathond. Een half dorp zat in dit complot. Nu is ze Pepa, niet meer en niet minder!

Ps. Met dit verhaal wil ik niemand aanzetten tot ontvoering. Ik vertrouw erop dat iedereen die van dieren houdt weet wanneer het om een misdaad gaat of om een goede daad.

Wil je reageren op dit blog, stuur dan een e-mail of zet je reactie op Facebook.

Wil je ook leren communiceren met dieren? Kijk op de website voor de mogelijkheden en download het e-Book: “Meer Plezier in Contact met je Dier!”