Lees hier mijn blogs en verhalen.

“Stories are powerful because they transport us into other people’s worlds. But, in doing that, they change the way our brains work and potentially change our brain chemistry – and that’s what it means to be a sociale creature.”  - Paul J. Zak


Later als ik plek heb neem ik een geit

Het is alweer een poosje geleden, dat ik naar de lentelezing van het Instituut voor Dieren in Filosofie en Wetenschap ben geweest over bewustzijn en emoties bij dieren. We waren met een kleine groep waardoor Esteban Rivas, de spreker, alle ruimte had om onze vragen te beantwoorden. De lezing was mooi van opzet en alle aanwezigen waren vriendelijk en gericht op het bevorderen van dierwelzijn en bewustwording. Toch heeft de inhoud van de lezing er behoorlijk bij mij ingehakt.

De geschiedenis leert ons, dat de behoefte om met dieren laboratoriumproeven te doen is ontstaan uit de behoefte mensen beter te begrijpen, of om medicijnen te ontwikkelen die mensen genezen of om producten te testen op veilig gebruik door mensen. Het rare is, dat de intrede van de laboratoriumproeven op dieren gepaard is gegaan met de veronderstelling of zelfs overtuiging, dat dieren anders zijn dan mensen. Dieren hebben geen gevoel hebben, niet kunnen denken, kennen geen emoties en geen bewustwording. Met deze uitspraak alleen al had ik voldoende om handen gehad om een zware teleurstelling te lijf te gaan.

Maar de lezing ging ook over de proeven die zijn gedaan en nog worden gedaan. Compleet met beeldmateriaal. Sommige beelden kende ik nog uit mijn studietijd, anderen niet, allemaal kwamen ze even hard weer binnen. Het bracht me in een staat van verontrusting of iets wat erop lijkt. Totaal niet kunnen begrijpen, dat wij mensen daartoe in staat zijn en een diep medeleven met alle dieren die al deze proeven voor ons (zijn) ondergaan. Kortom het heeft even geduurd voor ik weer een beetje boven jan was en ik hier nu een stukje over wil delen. 

Gelukkig zijn de meningen en inzichten binnen de wetenschap nu ook aan het verschuiven. Er zijn steeds meer wetenschappers, die zich bezighouden met de toevalsbevindingen uit het (recente) verleden, die constateren dat dieren weldegelijk bewustzijn en emoties hebben. En al gaat het misschien niet in het tempo waarop ik zou wensen, de invloeden hiervan zijn steeds beter merkbaar. Het leuke is dat niet de wetenschap de toon inzet en het tempo bepaalt, maar steeds meer zijn het ‘de gewone mensen’ die de wereld aan het denken zetten. Dus ik ben wat dat aangaat zeer gunstig gestemd over de koers die we nu inslaan ;-)

Een van de leuke onderwerpen was Oxytocine, ook wel bekend als het knuffelhormoon. Oxytocine is bekend doordat het vrij komt tussen moeder en kind en ervoor zorgt dat er een band ontstaat en de ouderlijke toewijding versterkt wordt. In het contact tussen mensen versterkt het affectie en vriendelijk gedrag en vertrouwen. Hiernaast vermindert dit hormoon angst, stress en agressie binnen de binding die ontstaat. Voorwaarde is wel dat de relatie als positief wordt beoordeeld. Om dit hormoon te onderzoeken op ontstaan en effect zijn er natuurlijk ook allerlei proeven met dieren gedaan. En hier is uit gebleken dat geiten ontzettende knuffeldieren zijn!

Paul Zak heeft in onderzoek gemeten, dat na 10 minuten spelen met de eigenaar een hond een toename van 57,2% en een kat een toename van 12% oxytocine vertoont. Interessant dit, toch? Wanneer het vrij komen van dit hormoon in een opvangcentrum wordt gemeten bij een hond, is er een toename van 48% te zien. En nu komt het, tromgeroffel, bij een geit maar liefst 210%! En ineens begreep ik zomaar waarom ik later graag een keer mijn leven ook met geiten wil delen ;-)

Er zijn die middag te veel onderwerpen en onderzoeken aan bod gekomen om overal iets over te schrijven nu, maar ik kan het niet laten om toch even het lachen van de hond naar voren te brengen. Jawel, er is wetenschappelijk vastgesteld dat honden lachen als ze spelen of als ze vriendelijk worden begroet. Mocht je ooit getwijfeld hebben of je nu wel of niet een glimlach zag, je mag nu ook wetenschappelijk vaststellen dat het zo was!

Tot slot was één van de eindconclusies ook al heel fijn: “Binnen de wetenschap is het plausibel dat alle dieren ervaringsbewustzijn hebben of in ieder geval een subjectieve beleving van zichzelf en de omgeving.” En ook al is dit geen nieuws voor mensen die al langer met dieren leven, stemt mij dit gelukkig. Onze maatschappij is voor het grootste deel gebaseerd op wetenschap en bewijsvoering. Als binnen deze stroom het dierbewustzijn groeit, gaan we sneller mooiere tijden tegemoet voor mens en dier!

Wil jij ook iets voor dieren doen? Leer ze beter te begrijpen door met ze te leren communiceren. Volg een workshop, cursus of de opleiding en ontdek ook, wat dieren voor jou willen doen! Kijk op de website voor meer informatie of stuur een e-mail.