Lees hier mijn blogs en verhalen.

“Stories are powerful because they transport us into other people’s worlds. But, in doing that, they change the way our brains work and potentially change our brain chemistry – and that’s what it means to be a sociale creature.”  - Paul J. Zak


Sommige mensen zien hun hond als familie

Afgelopen zaterdag was ik op de open dag van Hondenschool Lupo. Na een koude week met veel regen, bleek zaterdag een zonnige dag. Dat was heerlijk want zo kon ik mijn lezing/mini workshop buiten geven.

Er waren verschillende organisaties uitgenodigd om activiteiten te verzorgen voor alle bezoekers die kwamen kijken. Zo was er een fotograaf die de honden prachtig op de foto zette, Stichting Dierenlot, Stichting Wereldasielen, Brainwork for Dogs, massage voor honden, een dierenuitvaartcentrum en Fonzy’s. De dag was voor jong en oud en voor mens en dier, er waren hapjes en drankjes en voor de kinderen was er ook Schmink for Kids.De honden konden naast deelnemen aan een puzzeltocht, ook hun hersens kraken om snoepjes in de verschillende speeltjes te vinden en vooral ontzettend veel aandacht krijgen van iedereen en dus ook van mij ;-)Onnodig te vermelden, dat ik me alleen al door bij zoveel honden te zijn mezelf de hele dag had kunnen vermaken.

Toch heb ik ook tijd gemaakt om kennis te maken met de andere deelnemers aan de open dag en heb ik ook veel geleerd over massages bij honden. Toen ik in gesprek was met Nancy van het Dierenuitvaartcentrum IJsselstein, kwam er een bezoekster bij ons staan. Ze vertelde dat ze het heel bijzonder vond dat er zoiets bestaat als een uitvaartcentrum voor dieren, daar had ze nog nooit van gehoord. Om vervolgens erachteraan te vermelden, dat er inderdaad mensen zijn die hun dieren als familie beschouwen. Ze zei: “Ik niet hoor, een hond is voor mij een hond.” Ze voegde er nog aan toe dat ze goed voor haar hond zorgt en er ook van geniet, maar dat ze hem niet als familie ziet. Dat zette me aan het denken.

Het is zo dat wij mensen vaak anderen in posities zetten als vrienden of familie om eraan te kunnen refereren in termen van ‘houden van’ of ‘belangrijkheid’. Maar is het überhaupt nodig om iemand, mens of dier, te labelen om aan te kunnen geven wat je ervoor voelt? Ik weet het niet. Wel vind ik het prettig, voor zover je dat zo kan zeggen, dat het mogelijk is om op een gepaste manier afscheid te kunnen nemen van een dier waar je het leven mee hebt beleefd en gedeeld.

Wij hebben van al onze dieren afscheid genomen in een dierencrematorium, waarbij we niet alleen voor ieder dier een individuele crematie hebben geregeld, maar tijdens het hele proces aanwezig zijn geweest. Uit ervaring kan ik het dan ook van harte aanbevelen. Het geeft je de kans voor nog een laatste uiting van dankbaarheid en het draagt bij aan de verwerking van het verlies.

Of je een dier nu wel of niet als familie ziet, de dag dat je er afscheid van moet nemen is altijd indrukwekkend. Je neemt niet alleen afscheid van een dier, maar ook van dat deel van jouw leven met je dier. Afscheid nemen is een rouwproces waar we allemaal eerder of later mee te maken krijgen. Posities of stempels aan degene waar we afscheid van nemen geven verandert dat niet. Het is hooguit een reden om vorm te geven aan het eigen rouwproces en dat is voor iedereen anders. Hierin is geen goed of fout, er is dat wat je dient in je eigen proces.

Wel ben ik ervan overtuigd dat het nog niet overal bekend is welke mogelijkheden er zijn als de dag daar is om op een passende manier afscheid te nemen. Misschien is het hier en daar ook een beetje ‘taboe’ om er openlijk over te praten. Daar wilt Fonzy’s dan graag verandering in brengen, zodat iedereen die meer behoefte voelt om uiting aan het verlies te geven daar ook de ruimte voor krijgt. Wil jij weten welke mogelijkheden Fonzy’s je biedt om met jouw verlies om te gaan? Stuur dan een e-mail met je vraag.

Ik help je graag!

Fonzy’s – Maria Moratalla